Pas premierës që e trazoi publikun me energjinë dhe plagën e saj të hapur, “Kabare 1999” u rikthye në skenë me pesë repriza më 6, 7, 12, 13 dhe 14 shkurt 2026, në Teatri i Qytetit të Gjilanit. Në këto netë shkurti, 341 spektatorë u bënë pjesë e një feste lirie – një feste që këndon, por nuk harron.

Me regji nga Zana Hoxha, shfaqja zhvendos rrëfimin nga Berlini i viteve ’30 në Prishtinën e vitit 1999 – një qytet i sapodalë nga lufta, i lodhur, i zbrazët në shumë shtëpi, por i mbushur me etje për të jetuar. Këtu, dritat e skenës ndriçojnë jo vetëm trupat që vallëzojnë, por edhe mungesat që nuk mund të fshihen.

Në qendër qëndron Aida (Semira Latifi), një shkrimtare që kërkon të dëshmojë për të zhdukurit, të shkruajë kundër harresës, të ruajë kujtesën si akt moral. Por ajo përballet me një realitet që gjithçka e mat me çmim – edhe dhimbjen, edhe artin, edhe të vërtetën. Rreth saj rrotullohen figura që janë njëkohësisht personazhe dhe pasqyra të shoqërisë: MC (Kushtrim Qerimi), Soni (Edon Shileku), Ernesti (Gëzim Bucolli), Afërdita (Aurita Agushi), Dudija (Safete Mustafa Baftiu), Claudio (Gani Rrahmani), Agimi (Ali Demi), Gruaja (Mejreme Berisha) dhe ushtari (Blend Arifi). Secili prej tyre bart një copëz të dilemës sonë kolektive: si të jetosh lirshëm kur kujtesa të rëndon mbi supe?

“Kabare 1999” është një reflektim mbi lirinë si festë e dëshpëruar, si këngë që nuk mbaron, si plagë që kërkon të dëgjohet. Është një hapësirë ku realiteti dhe performanca ndërthuren, ku jeta luhet si spektakël, por e vërteta shpërthen mes vargjeve dhe notave. Në një shoqëri që përpiqet të rindërtojë veten pas luftës, kujtesa, shpresa dhe dëshira për të jetuar bëhen akte rezistence.

Si bashkëproduksion i Teatri i Qytetit të Gjilanit dhe Artpolis, i mbështetur nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit dhe Komuna e Gjilanit, “Kabare 1999” mbetet një dëshmi se teatri mund të jetë vendi ku liria dhe tragjedia bashkëjetojnë, ku kënga bëhet kujtesë, dhe ku publiku largohet jo me përgjigje të lehta, por me pyetje që vazhdojnë të jehojnë gjatë.

Në ato pesë netë shkurti, 341 zemra rrahën në të njëjtin ritëm – mes dritës dhe errësirës, mes festës dhe heshtjes. Dhe ndoshta kjo është forca më e madhe e “Kabare 1999”: të na kujtojë se edhe kur historia na ka thyer, ne ende dimë të këndojmë.